Στη δεκαετία του '80 κατά την περίοδο των απεργιών των ανθρακωρύχων ο Μπίλυ είναι ένα 11χρονο αγόρι που το στέλνουν να μάθει μποξ. Εκείνος όμως έλκεται από το μπαλέτο που γίνεται στην ίδια αίθουσα. Μια υπέροχη ταινία σκηνοθετημένη με τρυφερότητα και ευαισθησία. Πολλή συγκίνηση και χιούμορ αλλά πάντα χωρίς να εκβιάζεται το συναίσθημα. Παράλληλα η ταινία μας λέει έμμεσα πόσο σημαντικό είναι να ακολουθεί κανείς το όνειρό του.
Ο κόσμος του Billy είναι περιορισμένος σε μια αντροκρατούμενη οικογένεια στη Βόρεια Αγγλία που φροντίζει την φαινομενικώς ξεμωραμένη γιαγιά του(Jean Heywood) όταν δεν κάνει παρέα με το φίλο του Michael (Stuart Wells). Ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Tony είναι ένας επιθετικός απεργός, με συχνές παραβιάσεις του νόμου. Ο πατέρας του Billy όχι μόνο θρηνεί για το χαμό της γυναίκας αλλά αγωνίζεται να κατεβάσει τους τόνους της αρρενωπότητας του μεγαλύτερου γιου του καθώς και να ενισχύσει τον ανδρισμό του μικρότερου ασκώντας τον με το boxing. Δεν μπορεί να πειστεί από τη δασκάλα, Mrs. Wilkinson ότι ο Billy μπορεί να πάει στη Βασιλική Σχολή χορού, αλλά η προκλητική επίδειξη του Billy τα αλλάζει όλα.
Η ταινία ξεκινά δυναμικά, προβάλλοντας τον Βilly και την αγάπη του για το χορό. Ενδεικτικό είναι και το τραγούδι που χορεύει ο Billy στην αρχή της ταινίας, που οι στίχοι παραπέμπουν σε αυτό που κάνει και το αγόρι:
Χόρευα στα 12 μου, χόρευα όταν έβγαινα έξω, χόρεψα για να γεννηθώ, είναι παράξενο που χόρεψα τόσο νωρίς, χόρευα στα 8 μου, είναι παράξενο να χορέψεις τόσο αργά, χόρεψα μέχρι θανάτου, είναι παράξενο που χόρεψα τόσο νωρίς…
Από την πρώτη γνωριμία που έχουμε με τα μέλη της οικογένειας του Billy, μόνο η γιαγιά του, αν και λίγο χαμένη, δεν τον αποθαρρύνει να μην αγαπά την μουσική και το χορό. Μ ε την απουσία της μητέρας του και με τον πατέρα και τον αδερφό του να προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στην απεργία των ανθρακωρύχων, ο Billy και το ενδιαφέρον που δείχνει για την μουσική δεν προκαλεί τη προσοχή τους
Ο Billy ασχολήθηκε με το χορό τυχαία όταν στη λέσχη που έκανε boxing, παραχωρήθηκε χώρος για την διεξαγωγή μαθημάτων χορού. Από την πρώτη στιγμή, που άκουσε την μουσική αυθόρμητα ένιωσε το σώμα του να ακολουθεί το ρυθμό των ασκήσεων του χορού. Για την ακρίβεια στη συγκεκριμένη σκηνή που ο Billy μένει μόνος του για να εξασκηθεί στο σάκο του boxing με εντολή του προπονητή του, επειδή είναι αδύναμος, νιώθει να εναρμονίζεται με αυτό που ακούει και να κινείται προς πίσω ακολουθώντας και τις οδηγίες της δασκάλας « Σηκωνόμαστε. Ακούμε την μουσική. Τη νοιώθουμε…. Και ένα, και δύο και τρία, και τέσσερα. και πέντε, έξι, επτά, οχτώ ». Στη συνέχεια φαίνεται να κερδίζει τελείως την προσοχή του το μάθημα που ακούει από δίπλα και πάει να δει. Στέκεται εκεί ντυμένος με την στολή του boxer παρακολουθώντας τις κοπέλες με τα τουτού τους (φούστες που φοράνε) και τη δασκάλα τους να καπνίζει και να βαριέται την όλη διαδικασία εκμάθησης μπαλέτου σε κορίτσια άνευ μαθήσεως.
Πλησιάζοντας την μπάρα που τα κορίτσια κάνουν εξάσκηση στις κινήσεις τους, μια κοπέλα τον προτρέπει να προσπαθήσει και εκείνος. Η αμέσως επόμενη σκηνή τον δείχνει, φορώντας ακόμη τα ρούχα του boxer να προσπαθεί μαζί με τα κορίτσια να ακολουθήσει τις οδηγίες της δασκάλας. Όταν η δασκάλα του δίνει να βάλει παπούτσια μπαλέτου την κοιτά έντρομος και έκπληκτος μαζί, αλλά συνεχίζει να κάνει ότι του λέει. Το μάθημα τελειώνει και ο Billy φεύγει, τον βρίσκει η δασκάλα του με το αυτοκίνητο στο δρόμο και του ζητά τις 50 πένες για το μάθημα , εκείνος αρνείται και η κουβέντα τελειώνει με τη δασκάλα να του λέει ότι νόμιζε ότι το χάρηκε. Αυτά τα λόγια τον βάζουν σε σκέψεις. Στο background αυτή τη στιγμή ακούγεται ο Freddy Astair και παρεμβάλλονται σκηνές από μία ταινία του.
Όχι βέβαια, ο F. Astair ήταν ένας από τους καλύτερους χορευτές της εποχής του και παρεμβάλλοντας τον γίνεται μια ομαλότερη μετάβαση στη σκηνή που πάει ο Billy στο τάφο της μαμάς του, με τη γιαγιά του να αναπολεί τον συγκεκριμένο χορευτή και τις ευκαιρίες που είχε η ίδια να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια. Στη συνέχεια γυρίζοντας από το σχολείο με μια συμμαθήτρια του, που είναι και η κόρη της δασκάλας του χορού καθώς και η ίδια εξασκόμενη χορεύτρια τον ρωτά αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί τα μαθήματα και στην απόκριση του ότι αυτά είναι για «αδερφές» του ανταπαντά ότι οι χορευτές είναι κάτι σαν αθλητές. Τώρα είτε γιατί την πίστεψε, είτε γιατί πραγματικά ένιωσε καλά με το χορό ξαναπήγε στο μάθημα
Βασικά προσπαθεί να μην πιέσει το Billy να κάνει κάτι που αργότερα θα το μετανιώσει, πρέπει να θέλει να το κάνει, να είναι δική του απόφαση, χωρίς να έχει επηρεαστεί, ίσως και παροτρυνθεί, από κανέναν. Σημαντική είναι σκηνή που ο Billy πάει στη βιβλιοθήκη να «δανειστεί» ένα βιβλίο για το μπαλέτο, το οποίο βεβαίως, το παίρνει κρυφά από την υπεύθυνη εκεί. Τα μαθήματα συνεχίζονται και ο Billy είναι στο κέντρο της προσοχής της δασκάλας, αν και εκείνη προσπαθεί να τον βοηθά αλλά να μην τον επαινεί μπροστά στις κοπέλες. Έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι κάνει μπαλέτο συνειδητά και ότι του αρέσει. Άλλωστε σκέφτεται και εξασκεί το χορό συνέχεια.
Ειδικότερα όταν είναι στο σπίτι - στο μπάνιο, με τη βοήθεια του βιβλίου προσπαθεί να βελτιωθεί.Σκηνές γεμάτεσ γέλιο αλλά και συγκίνηση αφού βλέπεις ένα τόσο μικρό παιδί που προσπαθεί για να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Ο χορός έχει μπει στην καθημερινότητά του και οι μόνοι που το ξέρουν είναι η δασκάλα οι μαθήτριες της και ο κολλητός του φίλος, οποίος τον υποστηρίζει και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει. Αισθάνεται χαρούμενος, ευτυχισμένος μέχρι που ο πατέρας του τον ανακαλύπτει γιατί τον πιάνει ο προπονητής του boxing και του λέει ότι δεν έρχεται στα μαθήματα μήνες τώρα. Πώς μπορεί ένα δωδεκάχρονο παιδί να υπερασπιστεί κάτι για το οποίο αγαπάει μεν, αλλά ο πατέρας του είναι άκρως αντίθετος και υποστηρίζει ότι οι χορευτές είναι «αδερφές»;
Δεν μπορεί, έτσι ο Billy σταματά το μπαλέτο…αλλά όχι για πολύ καιρό. Η δασκάλα του, του ανακοινώνει ότι θέλει να τον δει να διαγωνίζεται στην οντισιόν για τη Βασιλική Σχολή του μπαλέτου και ότι μπορούν να αρχίσουν ιδιαίτερα μαθήματα. And the show begins... Με φόντο το χώρο του boxing ο Billy και η δασκάλα του ετοιμάζονται για την οντισιόν, όλα πάνε καλά, αν και ο Billy έχει προβλήματα στο σπίτι και αυτό επηρεάζει τη συγκέντρωση του και τον τρόπο που συμπεριφέρεται στη δασκάλα του.
Φτάνει η μέρα της οντισιόν αλλά ο Billy πρέπει να είναι με την οικογένεια του στα δικαστήρια αφού την προηγούμενη μέρα συνελήφθη ο αδερφός του, μπροστά στα μάτια του, κατά τη διάρκεια μιας πορείας των απεργών.
Η δασκάλα του που τον περιμένει για να πάνε στην οντισιόν, αποφασίζει κάποια στιγμή, αφού δε τον βλέπει να έρχεται, να περάσει από το σπίτι του και να ξεκαθαρίσει επιτέλους αυτή την κατάσταση. Οι αντιδράσεις της οικογένειας του Billy ήταν οι προβλεπόμενες: Ο πατέρας κάθεται και ακούει σιωπηλός, έχει αφήσει να χειριστεί την όλη κατάσταση το μεγαλύτερο παιδί του και ο αδερφός του Billy που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά αντιδρά έντονα διακωμωδώντας την όλη κατάσταση. Ο Billy προσπαθεί να του δώσει να καταλάβει ότι θέλει να γίνει χορευτής μπαλέτου αλλά αυτό είναι κάτι που δεν είχε περάσει καθόλου από το μυαλό του αδερφού του και του προκαλεί έκπληξη και εκνευρισμό για μια τέτοια προοπτική καριέρας. Ο πατέρας παραμένει σιωπηλός παρακολουθώντας την διαμάχη του μεγαλύτερου παιδιού του με τη δασκάλα, δεν συμμετέχει, ίσως γιατί τα έχει ξανακούσει αυτά περί μπαλέτου πριν από λίγο καιρό από τον Billy.
Στο background ακούγεται μουσική και οι επόμενες σκηνές δείχνουν τον Billy να χορεύει και με κάποιο τρόπο να πονάει τον εαυτό του για να ξεχάσει τη συζήτηση που προηγήθηκε και το όνειρο που χάθηκε. Νιώθει απογοητευμένος, θυμωμένος, φαίνεται να θέλει να βγάλει από μέσα του το χορό και χορεύει, χορεύει μέχρι τα πόδια του να μη τον βαστάνε πια. Και ο χρόνος περνάει και τα Χριστούγεννα έρχονται και κανένας δεν δείχνει ευτυχισμένος στην οικογένεια Elliot.
Και φτάνει η ώρα που η ιστορία κορυφώνεται: Ο Billy μαζί με το κολλητό του φίλο πάνε στη λέσχη και του δείχνει τις αρχικές κινήσεις του μπαλέτου. Εκεί που διασκεδάζουν λοιπόν τους παίρνει είδηση ο προπονητής και ειδοποιεί τον πατέρα του Billy που καταφτάνει και τον κοιτά απελπισμένος για την «κατάντια» του. Τότε ο Billy θαρραλέα αρχίζει να χορεύει μπροστά του και εκείνος συγκινημένος φεύγει τρέχοντας για να πάει να βρει την δασκάλα χορού και να τον βοηθήσει ώστε το αγόρι του να πάει να διαγωνιστεί για τη Βασιλική Σχολή Μπαλέτου. Από αυτά που συζητά με τη δασκάλα μαθαίνει ότι χρειάζεται αρκετά χρήματα και αν και αντίθετος με τη άρση της απεργίας ενώνεται με τους απεργοσπάστες ώστε να βγάλει κάποιο ποσό για τα έξοδα της οντισιόν του Billy. Βασικά όλοι προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα ώστε να στείλουν το αγόρι να προσπαθήσει να κερδίσει το μέλλον του στη Σχολή.
Πριν μιλήσω για το ταξίδι του Billy, θα ήθελα να αναφέρω κάτι που το θεωρώ σημαντικό! Οι συντελεστές της ταινίας κάνουν κάτι πραγματικά αξιέπαινο! Από την μία δείχνουν την αντίδραση του πατέρα και του μεγάλου γιού του στην απόφαση του μικρού να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό. Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος αντιδρούν λέγωντας ότι ο χορός είναι για "αδερφές"! Και από την άλλη, δείχνουν τον κολλητό του Billy, ο οποίος σε όλη την ταινία παρουσιάζει ομοφυλοφιλικά χαρακτηριστικά, ίσως για να δείξουν ότι ο χορός δεν αντιστοιχεί οπωσδήποτε με ανθρώπους που να έχουν διαφορετικές προτιμήσεις στο φύλο του συντρόφου τους.
Το ταξίδι για την οντισιόν ξεκινά και ο Billy βλέπει πράγματα που δεν έχει ξαναδεί. Εντυπωσιάζεται με τις εγκαταστάσεις της Σχολής, με τον ομοιόμορφο τρόπο που είναι ντυμένοι οι σπουδαστές και γενικά με το συνολικό όγκο του κτιρίου. Προς στιγμήν μετανιώνει που ήρθε και το λέει στον πατέρα του, ο οποίος τον σπρώχνει πάλι μέσα στην αίθουσα της οντισιόν. Πρόκειται για μια αίθουσα νεοκλασικού κτιρίου σε γαλάζιο χρώμα και η επιτροπή, κυρίως με μαύρο ένδυμα, καθισμένη πίσω από ένα τραπέζι. Ο Billy δηλώνει το όνομα του και παίρνει την θέση του στη μπάρα. Η αμηχανία και το άγχος είναι έκδηλα στο πρόσωπο του. Τα φρύδια συνοφρυωμένα, τα μάτια του μικρά και τρομαγμένα. Φαίνεται να μην του αρέσει το σώμα του, να μη στέκεται καλά και γενικά να μην έχει καμία δουλειά εκεί. Μόλις ξεκινάει η μουσική και αρχίζει να χορεύει το κομμάτι του οι κριτές τον κοιτάζουν με απορία και ίσως και περιφρόνηση, κάτι που το καταλαβαίνει ο Billy και τον εκνευρίζει και τον στεναχωρεί πολύ.
Το αποτέλεσμα είναι να εξωτερικεύσει τον θυμό του στα αποδυτήρια πάνω σε ένα παιδί που ήρθε κι αυτό για την οντισιόν και προσπάθησε να του συμπαρασταθεί. Ακολουθούν οι κατάλληλες συστάσεις περί πειθαρχίας από την επιτροπή για τον Billy μπροστά και στο πατέρα του: «Κε. Eliot ο αμοιβαίος σεβασμός και η αυτοπειθαρχία είναι απαραίτητα για κάθε μαθητή σ’ αυτή τη σχολή… Τέτοιες εκδηλώσεις βίας δε θα γίνουν ποτέ ανεκτές εδώ… Καταλαβαίνετε;… Αυτό θα ληφθεί σοβαρά υπόψη και θα επηρεαστεί η οριστική μας απόφαση.»
Αφού η επιτροπή τελείωσε τις συστάσεις και αφού ρώτησε τον πατέρα για την υποστήριξη που δείχνει η οικογένεια στο αγόρι και πήρε την απάντηση ότι βεβαίως τον υποστηρίζουν ( εδώ ο Billy πήρε μια ανάσα ), έκανε μια πολύ καίρια ερώτηση στο Billy που θα ανέτρεπε την όλη εντύπωση που είχε προκαλέσει. Ρώτησαν: «Πώς νιώθεις όταν χορεύεις;» Billy: «Δεν ξέρω…( εδώ η επιτροπή απογοητεύεται από αυτή την απάντηση, αλλά ο Billy το καταλαβαίνει και προσπαθεί να το προσδιορίσει καλύτερα αυτό που νιώθει) Νοιώθω όμορφα…(η επιτροπή ανασηκώνει το κεφάλι, δείχνει ενδιαφέρον). Λίγο σφιγμένος στην αρχή αλλά μόλις ξεκινήσω ξεχνάω τα πάντα και…σα να εξαφανίζομαι…(προκαλεί εντύπωση με αυτή τη φράση και την επαναλαμβάνει). Σα να εξαφανίζομαι… Σα να αλλάζει όλο μου το κορμί… Σα να έχει πιάσει φωτιά το κορμί μου. Και είμαι εκεί… και πετάω σαν το πουλί.(σχεδόν του δείχνουν ότι τον συμπάθησαν, ότι τους άγγιξε αυτό που είπε) Σαν ηλεκτρισμός. Ναι…σαν ηλεκτρισμός.
Και τώρα η αναμονή για την απάντηση… Όλοι περιμένουν με ανυπομονησία τον ταχυδρόμο και όταν επιτέλους το γράμμα, η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Όλοι είναι μαζεμένοι στην κουζίνα και περιμένουν τον Billy να γυρίσει από το σχολείο να ανοίξει το γράμμα. Ο Billy φτάνει, βλέπει την έκφραση τους και μετά το βλέμμα του πέφτει στο γράμμα. Προσπαθούν να το παίξουν ψύχραιμοι και να εμψυχώσουν τον Billy ότι όποια και αν είναι η απάντηση δε θα αλλάξει τίποτα. Η οικογένεια θα είναι εκεί, και θα τον υποστηρίζει. Τότε το παιδί παίρνει το γράμμα και πάει μέσα να το ανοίξει μόνος του, δεν μπορεί να έχει όλη την προσοχή στραμμένη πάνω του. Ανοίγει το γράμμα, το κοιτά και ανασαίνει βαθιά, το αφήνει και αγκαλιάζει το μαξιλάρι και προσπαθεί να καταλαγιάσει τους χτύπους της καρδιάς του. Εν τω μεταξύ οι άλλοι απέξω έχουν φτάσει στα όρια της αγωνίας τους και στην άκρη του μυαλού τους υπάρχει η ιδέα της απόρριψης από τη Σχολή. Τελικά μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και βλέπουν τον Billy συγκινημένο. Ίσα που κατάφερα να ψιθυρίσει «Με δέχτηκαν».
Η οικογένεια είναι ευτυχισμένη, όλα πήγαν καλά, ο μικρός θα έκανε μια νέα αρχή και είχε πιθανότητες να έχει μια λαμπρή πορεία. Η αναχώρηση για τη Σχολή ήταν συγκινητική. Σε όλους θα τους έλειπε ο χορευτής.
Στη πρώτη του μεγάλη παράσταση ήταν όλοι εκεί και ο Billy ήταν ο πρωταγωνιστής...
Μια υπέροχη ταινία σκηνοθετημένη με τρυφερότητα και ευαισθησία. Πολλή συγκίνηση και χιούμορ αλλά πάντα χωρίς να εκβιάζεται το συναίσθημα. Παράλληλα η ταινία μας λέει έμμεσα πόσο σημαντικό είναι να ακολουθεί κανείς το όνειρό του!!!!
Πιστεύω πως είναι μια ταινία η οποία ισορροπεί άψογα τα συγκινηρικά με τα κωμικά στοιχεία, ενώ στο παρασκήνιο εξελισεται ίσως η μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ιστορίας της Αγγλίας. Προσωπικά βρήκα τις ερμηνίες υπέροχες. Στην αρχή πολύ γέλιο (ο μικρός Jamie Bell εκτός απο άψογος ηθοποιός είναι και απίστευτη φάτσα!! Εγώ προσωπικά τον προτιμώ απο τον Hely Joel Osment), μετά προβληματισμός και στο τέλος συγκίνηση, παρόλου που το φινάλε το έχουμε προβλέψει όλοι πριν καν δούμε ακομα την ταινία (η συγκίνηση χτύπησε ταβανι στην αποχαιρετιστήρια αγκαλιά με την γιαγιάκα)...τελικά έχω γίνει πολύ ευσυγκίνητη τελευταία...
Αν και η ταινία περιέχει μερικές καλές ακολουθίες χορού, ο Billy Elliot είναι μια ταινία για τις οικογενειακές σχέσεις, όχι για την τέχνη του χορού. Είναι για έναν πατέρα που κάνει τις απαραίτητες θυσίες για να επανασυνδεθεί με το γιο του, και για ένα αγόρι που βρίσκει το θάρρος να ακολουθήσει τα όνειρά του. Αν και ακόμη και οι τριτογενείς σχέσεις των υπόλοιπων χαρακτήρων- όπως η φιλία του Billy με την κόρη της δασκάλας (κας Wilkinson's), Debbie και την αλληλεπίδρασή του με τον σεξουαλικά διφορούμενο Michael -- αναπτύσσονται κατά τρόπο πιστευτό.
22 σχόλια:
Στη δεκαετία του '80 κατά την περίοδο των απεργιών των ανθρακωρύχων ο Μπίλυ είναι ένα 11χρονο αγόρι που το στέλνουν να μάθει μποξ. Εκείνος όμως έλκεται από το μπαλέτο που γίνεται στην ίδια αίθουσα.
Μια υπέροχη ταινία σκηνοθετημένη με τρυφερότητα και ευαισθησία. Πολλή συγκίνηση και χιούμορ αλλά πάντα χωρίς να εκβιάζεται το συναίσθημα. Παράλληλα η ταινία μας λέει έμμεσα πόσο σημαντικό είναι να ακολουθεί κανείς το όνειρό του.
Ο κόσμος του Billy είναι περιορισμένος σε μια αντροκρατούμενη οικογένεια στη Βόρεια Αγγλία που φροντίζει την φαινομενικώς ξεμωραμένη γιαγιά του(Jean Heywood) όταν δεν κάνει παρέα με το φίλο του Michael (Stuart Wells). Ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Tony είναι ένας επιθετικός απεργός, με συχνές παραβιάσεις του νόμου. Ο πατέρας του Billy όχι μόνο θρηνεί για το χαμό της γυναίκας αλλά αγωνίζεται να κατεβάσει τους τόνους της αρρενωπότητας του μεγαλύτερου γιου του καθώς και να ενισχύσει τον ανδρισμό του μικρότερου ασκώντας τον με το boxing. Δεν μπορεί να πειστεί από τη δασκάλα, Mrs. Wilkinson ότι ο Billy μπορεί να πάει στη Βασιλική Σχολή χορού, αλλά η προκλητική επίδειξη του Billy τα αλλάζει όλα.
Η ταινία ξεκινά δυναμικά, προβάλλοντας τον Βilly και την αγάπη του για το χορό. Ενδεικτικό είναι και το τραγούδι που χορεύει ο Billy στην αρχή της ταινίας, που οι στίχοι παραπέμπουν σε αυτό που κάνει και το αγόρι:
Χόρευα στα 12 μου,
χόρευα όταν έβγαινα έξω,
χόρεψα για να γεννηθώ,
είναι παράξενο που χόρεψα τόσο νωρίς,
χόρευα στα 8 μου,
είναι παράξενο να χορέψεις τόσο αργά,
χόρεψα μέχρι θανάτου,
είναι παράξενο που χόρεψα τόσο νωρίς…
Από την πρώτη γνωριμία που έχουμε με τα μέλη της οικογένειας του Billy, μόνο η γιαγιά του, αν και λίγο χαμένη, δεν τον αποθαρρύνει να μην αγαπά την μουσική και το χορό. Μ ε την απουσία της μητέρας του και με τον πατέρα και τον αδερφό του να προσπαθούν να αντεπεξέλθουν στην απεργία των ανθρακωρύχων, ο Billy και το ενδιαφέρον που δείχνει για την μουσική δεν προκαλεί τη προσοχή τους
Ο Billy ασχολήθηκε με το χορό τυχαία όταν στη λέσχη που έκανε boxing, παραχωρήθηκε χώρος για την διεξαγωγή μαθημάτων χορού. Από την πρώτη στιγμή, που άκουσε την μουσική αυθόρμητα ένιωσε το σώμα του να ακολουθεί το ρυθμό των ασκήσεων του χορού. Για την ακρίβεια στη συγκεκριμένη σκηνή που ο Billy μένει μόνος του για να εξασκηθεί στο σάκο του boxing με εντολή του προπονητή του, επειδή είναι αδύναμος, νιώθει να εναρμονίζεται με αυτό που ακούει και να κινείται προς πίσω ακολουθώντας και τις οδηγίες της δασκάλας « Σηκωνόμαστε. Ακούμε την μουσική. Τη νοιώθουμε…. Και ένα, και δύο και τρία, και τέσσερα. και πέντε, έξι, επτά, οχτώ ».
Στη συνέχεια φαίνεται να κερδίζει τελείως την προσοχή του το μάθημα που ακούει από δίπλα και πάει να δει. Στέκεται εκεί ντυμένος με την στολή του boxer παρακολουθώντας τις κοπέλες με τα τουτού τους (φούστες που φοράνε) και τη δασκάλα τους να καπνίζει και να βαριέται την όλη διαδικασία εκμάθησης μπαλέτου σε κορίτσια άνευ μαθήσεως.
Πλησιάζοντας την μπάρα που τα κορίτσια κάνουν εξάσκηση στις κινήσεις τους, μια κοπέλα τον προτρέπει να προσπαθήσει και εκείνος. Η αμέσως επόμενη σκηνή τον δείχνει, φορώντας ακόμη τα ρούχα του boxer να προσπαθεί μαζί με τα κορίτσια να ακολουθήσει τις οδηγίες της δασκάλας. Όταν η δασκάλα του δίνει να βάλει παπούτσια μπαλέτου την κοιτά έντρομος και έκπληκτος μαζί, αλλά συνεχίζει να κάνει ότι του λέει. Το μάθημα τελειώνει και ο Billy φεύγει, τον βρίσκει η δασκάλα του με το αυτοκίνητο στο δρόμο και του ζητά τις 50 πένες για το μάθημα , εκείνος αρνείται και η κουβέντα τελειώνει με τη δασκάλα να του λέει ότι νόμιζε ότι το χάρηκε. Αυτά τα λόγια τον βάζουν σε σκέψεις. Στο background αυτή τη στιγμή ακούγεται ο Freddy Astair και παρεμβάλλονται σκηνές από μία ταινία του.
Όχι βέβαια, ο F. Astair ήταν ένας από τους καλύτερους χορευτές της εποχής του και παρεμβάλλοντας τον γίνεται μια ομαλότερη μετάβαση στη σκηνή που πάει ο Billy στο τάφο της μαμάς του, με τη γιαγιά του να αναπολεί τον συγκεκριμένο χορευτή και τις ευκαιρίες που είχε η ίδια να γίνει επαγγελματίας χορεύτρια. Στη συνέχεια γυρίζοντας από το σχολείο με μια συμμαθήτρια του, που είναι και η κόρη της δασκάλας του χορού καθώς και η ίδια εξασκόμενη χορεύτρια τον ρωτά αν θα συνεχίσει να παρακολουθεί τα μαθήματα και στην απόκριση του ότι αυτά είναι για «αδερφές» του ανταπαντά ότι οι χορευτές είναι κάτι σαν αθλητές. Τώρα είτε γιατί την πίστεψε, είτε γιατί πραγματικά ένιωσε καλά με το χορό ξαναπήγε στο μάθημα
Βασικά προσπαθεί να μην πιέσει το Billy να κάνει κάτι που αργότερα θα το μετανιώσει, πρέπει να θέλει να το κάνει, να είναι δική του απόφαση, χωρίς να έχει επηρεαστεί, ίσως και παροτρυνθεί, από κανέναν. Σημαντική είναι σκηνή που ο Billy πάει στη βιβλιοθήκη να «δανειστεί» ένα βιβλίο για το μπαλέτο, το οποίο βεβαίως, το παίρνει κρυφά από την υπεύθυνη εκεί. Τα μαθήματα συνεχίζονται και ο Billy είναι στο κέντρο της προσοχής της δασκάλας, αν και εκείνη προσπαθεί να τον βοηθά αλλά να μην τον επαινεί μπροστά στις κοπέλες. Έχει ξεκαθαρίσει μέσα του ότι κάνει μπαλέτο συνειδητά και ότι του αρέσει. Άλλωστε σκέφτεται και εξασκεί το χορό συνέχεια.
Ειδικότερα όταν είναι στο σπίτι - στο μπάνιο, με τη βοήθεια του βιβλίου προσπαθεί να βελτιωθεί.Σκηνές γεμάτεσ γέλιο αλλά και συγκίνηση αφού βλέπεις ένα τόσο μικρό παιδί που προσπαθεί για να πραγματοποιήσει το όνειρο του.
Ο χορός έχει μπει στην καθημερινότητά του και οι μόνοι που το ξέρουν είναι η δασκάλα οι μαθήτριες της και ο κολλητός του φίλος, οποίος τον υποστηρίζει και τον ενθαρρύνει να συνεχίσει. Αισθάνεται χαρούμενος, ευτυχισμένος μέχρι που ο πατέρας του τον ανακαλύπτει γιατί τον πιάνει ο προπονητής του boxing και του λέει ότι δεν έρχεται στα μαθήματα μήνες τώρα. Πώς μπορεί ένα δωδεκάχρονο παιδί να υπερασπιστεί κάτι για το οποίο αγαπάει μεν, αλλά ο πατέρας του είναι άκρως αντίθετος και υποστηρίζει ότι οι χορευτές είναι «αδερφές»;
Δεν μπορεί, έτσι ο Billy σταματά το μπαλέτο…αλλά όχι για πολύ καιρό. Η δασκάλα του, του ανακοινώνει ότι θέλει να τον δει να διαγωνίζεται στην οντισιόν για τη Βασιλική Σχολή του μπαλέτου και ότι μπορούν να αρχίσουν ιδιαίτερα μαθήματα. And the show begins... Με φόντο το χώρο του boxing ο Billy και η δασκάλα του ετοιμάζονται για την οντισιόν, όλα πάνε καλά, αν και ο Billy έχει προβλήματα στο σπίτι και αυτό επηρεάζει τη συγκέντρωση του και τον τρόπο που συμπεριφέρεται στη δασκάλα του.
Φτάνει η μέρα της οντισιόν αλλά ο Billy πρέπει να είναι με την οικογένεια του στα δικαστήρια αφού την προηγούμενη μέρα συνελήφθη ο αδερφός του, μπροστά στα μάτια του, κατά τη διάρκεια μιας πορείας των απεργών.
Η δασκάλα του που τον περιμένει για να πάνε στην οντισιόν, αποφασίζει κάποια στιγμή, αφού δε τον βλέπει να έρχεται, να περάσει από το σπίτι του και να ξεκαθαρίσει επιτέλους αυτή την κατάσταση. Οι αντιδράσεις της οικογένειας του Billy ήταν οι προβλεπόμενες:
Ο πατέρας κάθεται και ακούει σιωπηλός, έχει αφήσει να χειριστεί την όλη κατάσταση το μεγαλύτερο παιδί του και ο αδερφός του Billy που δεν είχε ιδέα για όλα αυτά αντιδρά έντονα διακωμωδώντας την όλη κατάσταση. Ο Billy προσπαθεί να του δώσει να καταλάβει ότι θέλει να γίνει χορευτής μπαλέτου αλλά αυτό είναι κάτι που δεν είχε περάσει καθόλου από το μυαλό του αδερφού του και του προκαλεί έκπληξη και εκνευρισμό για μια τέτοια προοπτική καριέρας.
Ο πατέρας παραμένει σιωπηλός παρακολουθώντας την διαμάχη του μεγαλύτερου παιδιού του με τη δασκάλα, δεν συμμετέχει, ίσως γιατί τα έχει ξανακούσει αυτά περί μπαλέτου πριν από λίγο καιρό από τον Billy.
Στο background ακούγεται μουσική και οι επόμενες σκηνές δείχνουν τον Billy να χορεύει και με κάποιο τρόπο να πονάει τον εαυτό του για να ξεχάσει τη συζήτηση που προηγήθηκε και το όνειρο που χάθηκε.
Νιώθει απογοητευμένος, θυμωμένος, φαίνεται να θέλει να βγάλει από μέσα του το χορό και χορεύει, χορεύει μέχρι τα πόδια του να μη τον βαστάνε πια.
Και ο χρόνος περνάει και τα Χριστούγεννα έρχονται και κανένας δεν δείχνει ευτυχισμένος στην οικογένεια Elliot.
Και φτάνει η ώρα που η ιστορία κορυφώνεται:
Ο Billy μαζί με το κολλητό του φίλο πάνε στη λέσχη και του δείχνει τις αρχικές κινήσεις του μπαλέτου. Εκεί που διασκεδάζουν λοιπόν τους παίρνει είδηση ο προπονητής και ειδοποιεί τον πατέρα του Billy που καταφτάνει και τον κοιτά απελπισμένος για την «κατάντια» του. Τότε ο Billy θαρραλέα αρχίζει να χορεύει μπροστά του και εκείνος συγκινημένος φεύγει τρέχοντας για να πάει να βρει την δασκάλα χορού και να τον βοηθήσει ώστε το αγόρι του να πάει να διαγωνιστεί για τη Βασιλική Σχολή Μπαλέτου. Από αυτά που συζητά με τη δασκάλα μαθαίνει ότι χρειάζεται αρκετά χρήματα και αν και αντίθετος με τη άρση της απεργίας ενώνεται με τους απεργοσπάστες ώστε να βγάλει κάποιο ποσό για τα έξοδα της οντισιόν του Billy. Βασικά όλοι προσπαθούν να μαζέψουν χρήματα ώστε να στείλουν το αγόρι να προσπαθήσει να κερδίσει το μέλλον του στη Σχολή.
Πριν μιλήσω για το ταξίδι του Billy, θα ήθελα να αναφέρω κάτι που το θεωρώ σημαντικό! Οι συντελεστές της ταινίας κάνουν κάτι πραγματικά αξιέπαινο! Από την μία δείχνουν την αντίδραση του πατέρα και του μεγάλου γιού του στην απόφαση του μικρού να ασχοληθεί επαγγελματικά με τον χορό. Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος αντιδρούν λέγωντας ότι ο χορός είναι για "αδερφές"! Και από την άλλη, δείχνουν τον κολλητό του Billy, ο οποίος σε όλη την ταινία παρουσιάζει ομοφυλοφιλικά χαρακτηριστικά, ίσως για να δείξουν ότι ο χορός δεν αντιστοιχεί οπωσδήποτε με ανθρώπους που να έχουν διαφορετικές προτιμήσεις στο φύλο του συντρόφου τους.
Το ταξίδι για την οντισιόν ξεκινά και ο Billy βλέπει πράγματα που δεν έχει ξαναδεί. Εντυπωσιάζεται με τις εγκαταστάσεις της Σχολής, με τον ομοιόμορφο τρόπο που είναι ντυμένοι οι σπουδαστές και γενικά με το συνολικό όγκο του κτιρίου. Προς στιγμήν μετανιώνει που ήρθε και το λέει στον πατέρα του, ο οποίος τον σπρώχνει πάλι μέσα στην αίθουσα της οντισιόν.
Πρόκειται για μια αίθουσα νεοκλασικού κτιρίου σε γαλάζιο χρώμα και η επιτροπή, κυρίως με μαύρο ένδυμα, καθισμένη πίσω από ένα τραπέζι. Ο Billy δηλώνει το όνομα του και παίρνει την θέση του στη μπάρα. Η αμηχανία και το άγχος είναι έκδηλα στο πρόσωπο του. Τα φρύδια συνοφρυωμένα, τα μάτια του μικρά και τρομαγμένα. Φαίνεται να μην του αρέσει το σώμα του, να μη στέκεται καλά και γενικά να μην έχει καμία δουλειά εκεί. Μόλις ξεκινάει η μουσική και αρχίζει να χορεύει το κομμάτι του οι κριτές τον κοιτάζουν με απορία και ίσως και περιφρόνηση, κάτι που το καταλαβαίνει ο Billy και τον εκνευρίζει και τον στεναχωρεί πολύ.
Το αποτέλεσμα είναι να εξωτερικεύσει τον θυμό του στα αποδυτήρια πάνω σε ένα παιδί που ήρθε κι αυτό για την οντισιόν και προσπάθησε να του συμπαρασταθεί. Ακολουθούν οι κατάλληλες συστάσεις περί πειθαρχίας από την επιτροπή για τον Billy μπροστά και στο πατέρα του: «Κε. Eliot ο αμοιβαίος σεβασμός και η αυτοπειθαρχία είναι απαραίτητα για κάθε μαθητή σ’ αυτή τη σχολή… Τέτοιες εκδηλώσεις βίας δε θα γίνουν ποτέ ανεκτές εδώ… Καταλαβαίνετε;… Αυτό θα ληφθεί σοβαρά υπόψη και θα επηρεαστεί η οριστική μας απόφαση.»
Αφού η επιτροπή τελείωσε τις συστάσεις και αφού ρώτησε τον πατέρα για την υποστήριξη που δείχνει η οικογένεια στο αγόρι και πήρε την απάντηση ότι βεβαίως τον υποστηρίζουν ( εδώ ο Billy πήρε μια ανάσα ), έκανε μια πολύ καίρια ερώτηση στο Billy που θα ανέτρεπε την όλη εντύπωση που είχε προκαλέσει.
Ρώτησαν: «Πώς νιώθεις όταν χορεύεις;»
Billy: «Δεν ξέρω…( εδώ η επιτροπή απογοητεύεται από αυτή την απάντηση, αλλά ο Billy το καταλαβαίνει και προσπαθεί να το προσδιορίσει καλύτερα αυτό που νιώθει) Νοιώθω όμορφα…(η επιτροπή ανασηκώνει το κεφάλι, δείχνει ενδιαφέρον). Λίγο σφιγμένος στην αρχή αλλά μόλις ξεκινήσω ξεχνάω τα πάντα και…σα να εξαφανίζομαι…(προκαλεί εντύπωση με αυτή τη φράση και την επαναλαμβάνει).
Σα να εξαφανίζομαι… Σα να αλλάζει όλο μου το κορμί… Σα να έχει πιάσει φωτιά το κορμί μου. Και είμαι εκεί… και πετάω σαν το πουλί.(σχεδόν του δείχνουν ότι τον συμπάθησαν, ότι τους άγγιξε αυτό που είπε)
Σαν ηλεκτρισμός. Ναι…σαν ηλεκτρισμός.
Και τώρα η αναμονή για την απάντηση…
Όλοι περιμένουν με ανυπομονησία τον ταχυδρόμο και όταν επιτέλους το γράμμα, η υπομονή τους έχει εξαντληθεί. Όλοι είναι μαζεμένοι στην κουζίνα και περιμένουν τον Billy να γυρίσει από το σχολείο να ανοίξει το γράμμα. Ο Billy φτάνει, βλέπει την έκφραση τους και μετά το βλέμμα του πέφτει στο γράμμα. Προσπαθούν να το παίξουν ψύχραιμοι και να εμψυχώσουν τον Billy ότι όποια και αν είναι η απάντηση δε θα αλλάξει τίποτα. Η οικογένεια θα είναι εκεί, και θα τον υποστηρίζει. Τότε το παιδί παίρνει το γράμμα και πάει μέσα να το ανοίξει μόνος του, δεν μπορεί να έχει όλη την προσοχή στραμμένη πάνω του. Ανοίγει το γράμμα, το κοιτά και ανασαίνει βαθιά, το αφήνει και αγκαλιάζει το μαξιλάρι και προσπαθεί να καταλαγιάσει τους χτύπους της καρδιάς του. Εν τω μεταξύ οι άλλοι απέξω έχουν φτάσει στα όρια της αγωνίας τους και στην άκρη του μυαλού τους υπάρχει η ιδέα της απόρριψης από τη Σχολή. Τελικά μπαίνουν μέσα στο δωμάτιο και βλέπουν τον Billy συγκινημένο. Ίσα που κατάφερα να ψιθυρίσει «Με δέχτηκαν».
Η οικογένεια είναι ευτυχισμένη, όλα πήγαν καλά, ο μικρός θα έκανε μια νέα αρχή και είχε πιθανότητες να έχει μια λαμπρή πορεία. Η αναχώρηση για τη Σχολή ήταν συγκινητική. Σε όλους θα τους έλειπε ο χορευτής.
Στη πρώτη του μεγάλη παράσταση ήταν όλοι εκεί και ο Billy ήταν ο πρωταγωνιστής...
Μια υπέροχη ταινία σκηνοθετημένη με τρυφερότητα και ευαισθησία. Πολλή συγκίνηση και χιούμορ αλλά πάντα χωρίς να εκβιάζεται το συναίσθημα. Παράλληλα η ταινία μας λέει έμμεσα πόσο σημαντικό είναι να ακολουθεί κανείς το όνειρό του!!!!
Πιστεύω πως είναι μια ταινία η οποία ισορροπεί άψογα τα συγκινηρικά με τα κωμικά στοιχεία, ενώ στο παρασκήνιο εξελισεται ίσως η μεγαλύτερη κοινωνική αναταραχή της σύγχρονης ιστορίας της Αγγλίας. Προσωπικά βρήκα τις ερμηνίες υπέροχες.
Στην αρχή πολύ γέλιο (ο μικρός Jamie Bell εκτός απο άψογος ηθοποιός είναι και απίστευτη φάτσα!! Εγώ προσωπικά τον προτιμώ απο τον Hely Joel Osment), μετά προβληματισμός και στο τέλος συγκίνηση, παρόλου που το φινάλε το έχουμε προβλέψει όλοι πριν καν δούμε ακομα την ταινία (η συγκίνηση χτύπησε ταβανι στην αποχαιρετιστήρια αγκαλιά με την γιαγιάκα)...τελικά έχω γίνει πολύ ευσυγκίνητη τελευταία...
Αν και η ταινία περιέχει μερικές καλές ακολουθίες χορού, ο Billy Elliot είναι μια ταινία για τις οικογενειακές σχέσεις, όχι για την τέχνη του χορού. Είναι για έναν πατέρα που κάνει τις απαραίτητες θυσίες για να επανασυνδεθεί με το γιο του, και για ένα αγόρι που βρίσκει το θάρρος να ακολουθήσει τα όνειρά του. Αν και ακόμη και οι τριτογενείς σχέσεις των υπόλοιπων χαρακτήρων- όπως η φιλία του Billy με την κόρη της δασκάλας (κας Wilkinson's), Debbie και την αλληλεπίδρασή του με τον σεξουαλικά διφορούμενο Michael -- αναπτύσσονται κατά τρόπο πιστευτό.
Δημοσίευση σχολίου