Τελικά Συμπεράσματα

Ο χορός θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως η πρωταρχική καλλιτεχνική έκφραση του ανθρώπου, αν δεχθούμε, πως οποιαδήποτε απόκλιση, από την κανονική βάδιση ή θέση του σώματος είναι ήδη χορός. Η απόκλιση αυτή εκφράζεται συνήθως, με την επιτάχυνση της κίνησης, τη ρυθμική διάθεση του σώματος, χειρονομίες, και προϋποθέτει την εκδήλωση ενός έκτατου αιτίου, κατά κανόνα συγκινησιακής μορφής.

Ο χορός πηγάζει από τη φυσική επιθυμία όλων των νεαρών πλασμάτων, να κινήσουν το σώμα τους, για να εκφράσουν την ιδιαίτερη χαρά τους, δίνοντας μάλιστα και ένα συσχετισμό των εννοιών χορός και χαρά.

Στις συγκεκριμένες ταινίες Billy Eliot, Flash dance, Central Stage, ο χορός ξεκίνησε με διαφορετικό τρόπο για κάθε πρωταγωνιστή και κάτω από διαφορετικές συνθήκες αλλά κατέληξε στο ίδιο: Όλοι πραγματοποίησαν το όνειρο τους να γίνουν χορευτές.

Το όνειρο της 18-χρονης Alex είναι να γίνει χορεύτρια κλασικού μπαλέτου. Και το πετυχαίνει ακόμα και κάτω από αντίξοες συνθήκες. Χαρακτηριστική είναι η φράση της: «Βγαίνεις, ξεκινάει η μουσική κι αρχίζεις να την αισθάνεσαι. Και το σώμα σου αρχίζει να κινείται. Θα σου φαίνεται ανόητο. Μα κάτι μέσα σου σκιρτά. Απογειώνεσαι και πετάς. Σαν να μην είσαι ο εαυτός σου για ένα δευτερόλεπτο. Κάποια βράδια… Κάποια βράδια ανυπομονώ να βγω στη σκηνή… Απλώς για να εξαφανιστώ.»

Ο Billy, ένα 11-χρονό αγόρι που ήθελε να έχει την μουσική και το χορό στη ζωή του αλλά τον εμπόδιζαν οι πεποιθήσεις περί ομοφυλοφιλίας των χορευτών του πατέρα του. Παρόλα αυτά αντιδρά και ακολουθεί τη πορεία του στο χορό στην οποία αργότερα έχει συμπαραστάτες την οικογένεια του. Βρίσκει μέσα του αυτό το κάτι το ξεχωριστό και ιδιαίτερο που έχει και τον εκφράζει απόλυτα. Τα συναισθήματα του συνοψίζονται στη φράση: «Νοιώθω όμορφα… Λίγο σφιγμένος στην αρχή αλλά μόλις ξεκινήσω ξεχνάω τα πάντα και…σα να εξαφανίζομαι…Σα να εξαφανίζομαι… Σα να αλλάζει όλο μου το κορμί… Σα να έχει πιάσει φωτιά το κορμί μου. Και είμαι εκεί…και πετάω σαν το πουλί. Σαν ηλεκτρισμός. Ναι…σαν ηλεκτρισμός.»

Στη ταινία Center Stage παρακολουθούμε τα όνειρα και τις προσπάθειες έξι χαρισματικών νέων που θέλουν να ασχοληθούν επαγγελματικά με τον χορό. Μέσα από αυτές τις προσπάθειες ανακαλύπτουν τους πραγματικούς τους εαυτούς και τι είναι αυτό που θέλουν πραγματικά να κάνουν…

Η Jody απευθυνόμενη στους γονείς της, την Maureen και τον διευθυντή της σχολής λέει χαρακτηριστικά: « Αυτό είναι ότι καλύτερο μου έχει συμβεί ποτέ. Δεν θέλω να πάω σε κολέγιο. Θέλω να χορέψω. Επί δέκα χρόνια… ήθελα σαν τρελή να είμαι μπαλαρίνα στην ακαδημία χορού.»

Η Eva στην προσπάθεια της καθησυχάσει την Jody και την Maureen μία μέρα πριν την μεγάλη παράσταση τους εξηγεί τι σημαίνει ο χορός για εκείνη : «Άρχισα όμως να χορεύω πολύ πριν αυτά τα &%$% μαθήματα… και θα συνεχίσω και όταν τελειώσουν. Μέχρι αύριο έχω ακόμα μία μέρα. Δεν χορεύω πια γι αυτούς. Χορεύω για μένα. να χορέψω.»

Η Maureen έχοντας συνειδητοποιήσει τι ακριβώς σημαίνει ο χορός για εκείνη μιλάει στη μητέρα της και της εξηγεί : « Δεν θέλω να γίνω μπαλαρίνα. Αν ήταν αυτό που ήθελα, δεν θα ήμουν τόσο δυστυχισμένη όσο είμαι. Θα είχα φίλους. Θα μπορούσα να κοιμηθώ. Δεν θα έκανα εμετό τα μισά από όσα τρώω. Μα δεν μ΄ ακούς; Σου λέω ότι είμαι δυστυχισμένη και άρρωστη. Δεν μπορώ να το κάνω άλλο. Δεν ενδιαφέρεσαι για μένα; Το δικό σου όνειρο είναι. Και για σένα μετράει περισσότερο από όσο μέτρησε ποτέ για μένα. Το έκανα μέχρι τώρα αλλά δεν μπορώ άλλο. Θα χαίρομαι που βρήκα κάτι που αγαπώ στ’ αλήθεια… αντί για κάτι που έτυχε να κάνω καλά. Εγώ δεν είμαι εσύ μαμά. Εσύ δεν είχες τα σωστά πόδια. Εγώ δεν έχω την καρδιά.»

Η σημασία του χορού στη ζωή τους για τον Erik,τον Charlie και τον Sergei φαίνεται από το πόσο πολύ διασκεδάζουν όταν χορεύουν οποιοδήποτε είδος μουσικής κι αν χορεύουν.

Σύμφωνα με τα παραπάνω, οι πρωταγωνιστές των ταινιών είναι σε μια φάση στη ζωή τους που όλα είναι ξεκάθαρα και πιθανά. Δεν φοβούνται να ονειρευτούν εκείνα που ήθελαν να τους συμβούν στη ζωή. Περνώντας τις ακροάσεις κάθε σχολής αντίστοιχα πιστεύουν ότι ο κόσμος του επαγγελματικού χορού ανοίγεται μπροστά τους και η σκηνή είναι όλη δική τους. Ο Billy και η Alex περνούν μία ατομική οντισιόν στο τέλος της ταινίας όπου καταφέρνουν να κερδίσουν τις εντυπώσεις με τον δικό του τρόπο ο καθένας. Δηλαδή ο Billy εκφράζοντας τα συναισθήματα του για το χορό και η Alex με την ένταση του χορού τους. Όσο για τα υπόλοιπα παιδιά διακρίνονται για το ταλέντο τους μέσα από της πρόβες της αμερικανικής σχολής μπαλέτου.

Ο χορός και η ρυθμική κίνηση βρίσκεται μέσα σε καθένα από μας, αρκεί να τον βγάλουμε προς τα έξω για να σκορπίσουμε την ευτυχία τόσο στους άλλους όσο και σε εμάς...