Η Alex (Jennifer Beals) είναι μία γλυκιά και όμορφη 18χρονή κοπέλα που έχει ένα και μοναδικό όνειρο:να γίνει χορεύτρια κλασικού μπαλέτου. Όμως η ζωή την έχει χτυπήσει άσχημα αφήνοντας την ορφανή και την έχει αναγκάσει να δουλεύει ως οξυγονοκολλήτρια σε μία κατασκευαστική εταιρεία το πρωί και να χορεύει σε άθλια μπαρ γεμάτα άνδρες το βράδυ για να ζήσει αξιοπρεπώς. Ο μοναδικός δικός της άνθρωπος είναι η νονά της, χαρισματική πρώην μπαλαρίνα που της δίνει συμβουλές και έμπνευση.
Η ταινία ξεκινά με φόντο τα κτίρια μιας μεγαλοαστικής πόλης και την Alex να πηγαίνει στη δουλειά της. Στο background ακούγεται το τραγούδι «What a Feeling», ένα τραγούδι αντιπροσωπευτικό της ταινίας αφού θα είναι και αυτό που θα χορέψει η Alex στην οντισιόν της. Οι επόμενες σκηνές έχουν σχέση με το χορό άλλα όχι το χορό που θα περίμενε κανείς, δηλαδή το μπαλέτο, αλλά ούτε και στο χώρο που θα ήταν κατάλληλος. Η Alex το βράδυ χορεύει σε ένα μπαρ για άντρες. Ο χορός της είναι δυναμικός και γρήγορος (ακούγεται το τραγούδι Flash dance), έχει στοιχεία παντομίμας ενώ όσο η μουσική δυναμώνει σταδιακά βγάζει κάποια από τα ρούχα της
Παρόλαυτα, δε μπορεί να θεωρηθεί ότι ο χορός της είναι προκλητικός ή ότι απλά περιλαμβάνει κάποιες ασκήσεις τεχνικής με θεατρικά στοιχεία. Φαίνεται χαρούμενη που είναι πάνω στην σκηνή και τρομερά γυμνασμένη. Έχει συναίσθηση αυτού που κάνει, αν και φαίνεται ότι το κάνει για τα μάτια των ανδρών και μόνο όταν ρίχνει το νερό πάνω της για εφέ στο χορό της. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει! Όλα αυτά τα κάνει γιατί αγαπάει τον χορό και γιατί φοβάται να το αποδείξει σε μία πραγματική σχολή χορού...!
Ο χαρακτήρας της Alex είναι περιγράφεται ως εξής: Η σχέση της με τις άλλες κοπέλες που δουλεύουν μαζί, φαίνεται ότι είναι πολύ καλή. Όταν δεν χορεύουν, στα καμαρίνια τις ενθαρρύνει και τις εμψυχώνει στα προσωπικά τους προβλήματα. Ζει μόνη της με το σκύλο της σε ένα σπίτι που το έχει στεγάσει σε μια παλιά αποθήκη και εκεί γυμνάζεται και ονειρεύεται την καριέρα της ως χορεύτρια στο θέατρο. Δεν έχει διδαχτεί χορό και ότι έχει μάθει το έχει μάθει μόνη της από σχετικά βιβλία και παρακολουθώντας παραστάσεις με τη νονά της, τον μόνο δικό της άνθρωπο που της έχει απομείνει, και τον μόνο που συμμερίζεται τα όνειρα της και την προτρέπει να τα ακολουθήσει.
Οι σκηνές που ακολουθούν είναι χαρακτηριστικές της ταινίας. Η Alex κάνει την γυμναστική της ενώ στο background ακούγεται το τραγούδι «maniac». Είναι αστείο αλλά διάβασα κάπου ότι αυτό το τραγούδι, αρχικά προοριζόταν για ένα θρίλερ! Και τελικά κατέληξε στο flashdance!Καμία σχέση εντελώς...
Είναι γυμνασμένη, ευλύγιστη και έχει αντοχή και επιμονή γι αυτό που θέλει να κάνει αλλά όχι αρκετό θάρρος για να κάνει την αρχή. Δηλαδή να πάει να κάνει αίτηση για την οντισιόν στο θέατρο ρεπερτορίου. Από την στιγμή που μπαίνει μέσα και βλέπει τους υπόλοιπους χορευτές αισθάνεται την διαφορετικότητα της, ιδιαίτερα όμως το συναίσθημα αυτό γίνεται εντονότερο και το δείχνει όταν μπαίνει μέσα στο γραφείο να πάρει την αίτηση. Οι κοπέλες που περιμένουν και αυτές την σειρά τους την κοιτάνε περίεργα και όταν ακούει την υπεύθυνη να μιλά για το πώς πρέπει να συμπληρώσουν τα χαρτιά νιώθει ότι δεν έχει καμία δουλειά εκεί: «Όταν συμπληρώσετε την αίτηση, να συμπεριλάβετε όλα τα έτη που διδαχθήκατε χορό. Αρχίστε με το πιο πρόσφατο μέρος που φοιτήσατε, και τον αριθμό των ετών σε κάθε ινστιτούτο. Επίσης αν έχετε επαγγελματική εμπειρία ή κάποιο ρεπερτόριο πρέπει να το συμπεριλάβετε.»..και φεύγει τρέχοντας. Το περιστατικό αυτό προσπαθεί να το κρύψει από τη νονά της, τη Xanna, για να μη τη στεναχωρήσει και προσπαθεί να αλλάξει συζήτηση όταν εκείνη τη ρωτά τι συνέβη με το θέατρο. «Τα όνειρα είναι υπέροχα μα δε θα εκπληρώσουν το στόχο σου….. για να σε πάρουν πρέπει να κάνεις αίτηση και ακρόαση…. Είσαι 18χρονών. Κάντο τώρα! Κάντο!» της λέει. Η Χάννα ξέρει πόσο ευτυχισμένη είναι η Alex με το μπαλέτο, την έχει δει πως κοιτάζει τους χορευτές πάνω στην σκηνή και την προτρέπει όσο μπορεί. Η Alex δε νιώθει καλά από το ψέμα που είπε στο μοναδικό άνθρωπο που την νοιάζεται και την αγαπά και πάει να εξομολογηθεί.
Στιγμές ξεγνοιασιάς έχει με την κολλητή της φίλη την Τζίνη, και τις κοπέλες από τη δουλειά όταν γυμνάζονται όλες μαζί και πειράζουν η μια την άλλη. Με την Τζίνη, περνούν καλά μαζί και χαίρονται τη συντροφιά η μία της άλλης ενώ αλληλοϋποστηρίζονται στα όνειρα που θέλουν να ακολουθήσουν, δηλαδή η μία που θέλει να γίνει μπαλαρίνα και η άλλη που θέλει να γίνει χορεύτρια του πατινάζ.
Την Alex υποστηρίζει και το αφεντικό της στην κατασκευαστική εταιρεία που δουλεύει και έχει συνάψει δεσμό μαζί του. Ο Nick την είδε πρώτη φορά, όταν χόρευε στο μπαρ και από τότε ενδιαφέρονταν να τη γνωρίσει και να βγούνε έξω μαζί. Η Alex συνεχίζει να χορεύει στο μπαρ, χωρίς να έχει βρει ακόμα το θάρρος να πάει να κάνει αίτηση. Ο χορός της αποκτά περισσότερα θεατρικά στοιχεία, αποκτά νόημα και συμβολισμό και σταδιακά αποβάλει τελείως τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως χορό του “καμπαρέ”.Ο Nick παρακολουθεί την θετική της εξέλιξη και το θάρρος που αποκτά και προσπαθεί να τη βοηθήσει: Έχει γνωριμίες με κάποιους από το θέατρο και τους τηλεφωνά για να την προωθήσουν σε ακρόαση χωρίς να λάβουν υπόψη το φτωχό βιογραφικό της. Τελικά η ακρόαση ορίζεται και η Alex είναι πολύ ευτυχισμένη. Όλοι οι δικοί της, ο Nick, η νονά της, χαίρονται για αυτή και αναμένουν την οντισιόν. Όλα βαδίζουν προς την σωστή κατεύθυνση για την ολοκλήρωση του ονείρου της Alex, ώσπου μαθαίνει την ανάμειξη του Nick στην οντισιόν, θυμώνει και θέλει να τα τινάξει όλα στον αέρα. Νομίζει ότι δε θα διαγωνιστεί με την αξία της, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Απομακρύνεται από όλους και μένει μόνη της να σκεφτεί, αγνοώντας για τι συμβαίνει γύρω της. Ο φίλος της στεναχωριέται, η φίλη της κινδυνεύει και η νονά της πεθαίνει αλλά αυτή είναι κλεισμένη στο σπίτι της. Τελικά επικοινωνεί με το αφεντικό της στο μπαρ για να δικαιολογηθεί για την απουσία της και μαθαίνει για τη Τζίνη και τις κακιές παρέες που έμπλεξε. Την τραβά με το ζόρι έξω από το μαγαζί που χορεύει γυμνή και της δείχνει να καταλάβει τον τρόπο με τον οποίο εξευτέλιζε τον εαυτό της. Τον Nick τον διώχνει ακόμα μία φορά, ενώ εκείνος προσπαθεί να της πει πόσο ανώριμα φέρεται και πως πετάει μια σημαντική ευκαιρία στα σκουπίδια με την επιπολαιότητα της.
Η Alex παραλογίζεται και την επόμενη μέρα επισκέπτεται τη νονά της όπου μαθαίνει ότι πέθανε την προηγούμενη μέρα. Πονάει αλλά θέλει να μαζέψει τα κομμάτια της και να κάνει μια καινούργια αρχή. Είτε η σοφή συμβουλή που της δίνεται έμμεσα από μία συνάδελφο της στο μπαρ που δουλεύει, ότι δηλαδή αν κάποιος χάσει το όνειρο του καταστρέφεται ψυχικά και δεν τον γεμίζει τίποτα πια είτε η συνειδητοποίηση ότι δύσκολα θα έχει ξανά μια τέτοια ευκαιρία την κάνει να πάει στην οντισιόν. Μπαίνει σε μια αίθουσα με μεγάλα παράθυρα και πέντε κριτές που κάθονται ο καθένας στο δικό του τραπέζι, φοράνε όλοι κουστούμι και είναι σοβαροί.
Στην αρχή είναι σαν χαμένη, ακόμα και όταν έχει ξεκινήσει η μουσική εκείνη δεν είναι συγκεντρωμένη και κάνει λάθη, αλλά ξανασηκώνεται, ξαναβάζει να παίξει η μουσική από την αρχή χωρίς καμία παντελώς αντίδραση από τους εξεταστές οι οποίοι δεν βγάζουν μιλιά και κοιτούν το φτωχό βιογραφικό της απορημένοι. Ξεκινά ξανά να εκτελέσει το κομμάτι
Καλά, πασίγνωστη μουσική....και χαρακτηριστική της δεκαετίας του 80!!
Στην αρχή είναι σαν χαμένη, ακόμα και όταν έχει ξεκινήσει η μουσική εκείνη δεν είναι συγκεντρωμένη και κάνει λάθη, αλλά ξανασηκώνεται, ξαναβάζει να παίξει η μουσική από την αρχή χωρίς καμία παντελώς αντίδραση από τους εξεταστές οι οποίοι δεν βγάζουν μιλιά και κοιτούν το φτωχό βιογραφικό της απορημένοι. Ξεκινά ξανά να εκτελέσει το κομμάτι. Η μουσική που έχει επιλέξει είναι το «What a Feeling» και όσο σταδιακά ανεβαίνει η μουσική τόσο καλύτερα αισθάνεται και αυτό φαίνεται στο χορό της, που γίνεται πιο ζωηρός, αλλά και στο τρόπο με τον οποίο την παρακολουθούν οι κριτές. Βγαίνει πραγματικά ευτυχισμένη από την αίθουσα, όλα πήγαν καλά με το χορό και ο αγαπημένος της την περιμένει απέξω να τη συγχαρεί.
It’s more than a feeling, when I hear that old song they used to play (more than a feeling) I begin dreaming (more than a feeling) ’till I see marianne walk away I see my marianne walkin’ away
Αυτό είναι και το μήνυμα της ταινίας όπου η Alex μαθαίνει flash dancing τεχνικές από τους νεαρούς που χορεύουν freestyler στο δρόμο και από βιβλία και παραστάσεις που παρακολουθεί.
Πρόκειται για μια ταινία χορού αλλά με πολλά στοιχεία σεξισμού. Η ηρωίδα δουλεύει στο πιο ακατάλληλο μπαρ με την ονομασία Mawby's με πελατεία αγνώστου προελεύσεως, με σκηνή που τα φώτα του θυμίζουν Las Vegas και με ντίσκο – χορεύτριες που αλλάζουν τα ακριβά ρούχα τους κάθε βράδυ προσθέτοντας αλήτικα – ροκ αξεσουάρ ενώ ποτέ δε βγάζουν όλα τα ρούχα τους πάνω στη σκηνή και όλως περιέργως οι πελάτες δεν διαμαρτύρονται γι αυτό. Είναι ένα αξιαγάπητο κορίτσι με αθώο βλέμμα που έχει τον μέντορα της για προστασία και συναισθηματική ενίσχυση, ένα μεγάλο σκύλο, ένα ποδήλατο που με αυτό πάει σε όλο το Pittsburgh. Ο χορός της, είναι ένα μίγμα από θεατρικές κινήσεις και κινήσεις που σκοπό έχουν να προκαλέσουν τον ανδρικό πληθυσμό.
Σημαντικό είναι και ότι παρόλο η ηρωίδα ενδιαφέρεται για το μπαλέτο δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες σκηνές που προβάλλεται αυτός ο χορός. Η μουσική είναι αντιπροσωπευτική της δεκαετίας του ’80 με έντονο ρυθμό και κίνηση. Άλλωστε αυτό φαίνεται σε όλες τις χορογραφίες της Alex και ιδιαίτερα σε αυτή που κάνει στην οντισιόν. Εκεί σε ένα δωμάτιο λιγάκι σκοτεινό με τους κριτές να μοιάζουν με δικαστές που περιμένουν αμίλητοι την απολογία του εξεταζόμενου, η Alex προσπαθεί να αντιστρέψει τις εντυπώσεις που έχει προκαλέσει το βιογραφικό της.
16 σχόλια:
Λίγα λόγια...
Η Alex (Jennifer Beals) είναι μία γλυκιά και όμορφη 18χρονή κοπέλα που έχει ένα και μοναδικό όνειρο:να γίνει χορεύτρια κλασικού μπαλέτου. Όμως η ζωή την έχει χτυπήσει άσχημα αφήνοντας την ορφανή και την έχει αναγκάσει να δουλεύει ως οξυγονοκολλήτρια σε μία κατασκευαστική εταιρεία το πρωί και να χορεύει σε άθλια μπαρ γεμάτα άνδρες το βράδυ για να ζήσει αξιοπρεπώς. Ο μοναδικός δικός της άνθρωπος είναι η νονά της, χαρισματική πρώην μπαλαρίνα που της δίνει συμβουλές και έμπνευση.
Η ταινία ξεκινά με φόντο τα κτίρια μιας μεγαλοαστικής πόλης και την Alex να πηγαίνει στη δουλειά της. Στο background ακούγεται το τραγούδι «What a Feeling», ένα τραγούδι αντιπροσωπευτικό της ταινίας αφού θα είναι και αυτό που θα χορέψει η Alex στην οντισιόν της. Οι επόμενες σκηνές έχουν σχέση με το χορό άλλα όχι το χορό που θα περίμενε κανείς, δηλαδή το μπαλέτο, αλλά ούτε και στο χώρο που θα ήταν κατάλληλος. Η Alex το βράδυ χορεύει σε ένα μπαρ για άντρες. Ο χορός της είναι δυναμικός και γρήγορος (ακούγεται το τραγούδι Flash dance), έχει στοιχεία παντομίμας ενώ όσο η μουσική δυναμώνει σταδιακά βγάζει κάποια από τα ρούχα της
Παρόλαυτα, δε μπορεί να θεωρηθεί ότι ο χορός της είναι προκλητικός ή ότι απλά περιλαμβάνει κάποιες ασκήσεις τεχνικής με θεατρικά στοιχεία. Φαίνεται χαρούμενη που είναι πάνω στην σκηνή και τρομερά γυμνασμένη. Έχει συναίσθηση αυτού που κάνει, αν και φαίνεται ότι το κάνει για τα μάτια των ανδρών και μόνο όταν ρίχνει το νερό πάνω της για εφέ στο χορό της. Στην πραγματικότητα κάτι τέτοιο δεν ισχύει! Όλα αυτά τα κάνει γιατί αγαπάει τον χορό και γιατί φοβάται να το αποδείξει σε μία πραγματική σχολή χορού...!
Ο χαρακτήρας της Alex είναι περιγράφεται ως εξής:
Η σχέση της με τις άλλες κοπέλες που δουλεύουν μαζί, φαίνεται ότι είναι πολύ καλή. Όταν δεν χορεύουν, στα καμαρίνια τις ενθαρρύνει και τις εμψυχώνει στα προσωπικά τους προβλήματα.
Ζει μόνη της με το σκύλο της σε ένα σπίτι που το έχει στεγάσει σε μια παλιά αποθήκη και εκεί γυμνάζεται και ονειρεύεται την καριέρα της ως χορεύτρια στο θέατρο. Δεν έχει διδαχτεί χορό και ότι έχει μάθει το έχει μάθει μόνη της από σχετικά βιβλία και παρακολουθώντας παραστάσεις με τη νονά της, τον μόνο δικό της άνθρωπο που της έχει απομείνει, και τον μόνο που συμμερίζεται τα όνειρα της και την προτρέπει να τα ακολουθήσει.
Οι σκηνές που ακολουθούν είναι χαρακτηριστικές της ταινίας. Η Alex κάνει την γυμναστική της ενώ στο background ακούγεται το τραγούδι «maniac». Είναι αστείο αλλά διάβασα κάπου ότι αυτό το τραγούδι, αρχικά προοριζόταν για ένα θρίλερ! Και τελικά κατέληξε στο flashdance!Καμία σχέση εντελώς...
Είναι γυμνασμένη, ευλύγιστη και έχει αντοχή και επιμονή γι αυτό που θέλει να κάνει αλλά όχι αρκετό θάρρος για να κάνει την αρχή. Δηλαδή να πάει να κάνει αίτηση για την οντισιόν στο θέατρο ρεπερτορίου. Από την στιγμή που μπαίνει μέσα και βλέπει τους υπόλοιπους χορευτές αισθάνεται την διαφορετικότητα της, ιδιαίτερα όμως το συναίσθημα αυτό γίνεται εντονότερο και το δείχνει όταν μπαίνει μέσα στο γραφείο να πάρει την αίτηση. Οι κοπέλες που περιμένουν και αυτές την σειρά τους την κοιτάνε περίεργα και όταν ακούει την υπεύθυνη να μιλά για το πώς πρέπει να συμπληρώσουν τα χαρτιά νιώθει ότι δεν έχει καμία δουλειά εκεί: «Όταν συμπληρώσετε την αίτηση, να συμπεριλάβετε όλα τα έτη που διδαχθήκατε χορό. Αρχίστε με το πιο πρόσφατο μέρος που φοιτήσατε, και τον αριθμό των ετών σε κάθε ινστιτούτο. Επίσης αν έχετε επαγγελματική εμπειρία ή κάποιο ρεπερτόριο πρέπει να το συμπεριλάβετε.»..και φεύγει τρέχοντας. Το περιστατικό αυτό προσπαθεί να το κρύψει από τη νονά της, τη Xanna, για να μη τη στεναχωρήσει και προσπαθεί να αλλάξει συζήτηση όταν εκείνη τη ρωτά τι συνέβη με το θέατρο. «Τα όνειρα είναι υπέροχα μα δε θα εκπληρώσουν το στόχο σου….. για να σε πάρουν πρέπει να κάνεις αίτηση και ακρόαση…. Είσαι 18χρονών. Κάντο τώρα! Κάντο!» της λέει. Η Χάννα ξέρει πόσο ευτυχισμένη είναι η Alex με το μπαλέτο, την έχει δει πως κοιτάζει τους χορευτές πάνω στην σκηνή και την προτρέπει όσο μπορεί. Η Alex δε νιώθει καλά από το ψέμα που είπε στο μοναδικό άνθρωπο που την νοιάζεται και την αγαπά και πάει να εξομολογηθεί.
Στιγμές ξεγνοιασιάς έχει με την κολλητή της φίλη την Τζίνη, και τις κοπέλες από τη δουλειά όταν γυμνάζονται όλες μαζί και πειράζουν η μια την άλλη. Με την Τζίνη, περνούν καλά μαζί και χαίρονται τη συντροφιά η μία της άλλης ενώ αλληλοϋποστηρίζονται στα όνειρα που θέλουν να ακολουθήσουν, δηλαδή η μία που θέλει να γίνει μπαλαρίνα και η άλλη που θέλει να γίνει χορεύτρια του πατινάζ.
Την Alex υποστηρίζει και το αφεντικό της στην κατασκευαστική εταιρεία που δουλεύει και έχει συνάψει δεσμό μαζί του. Ο Nick την είδε πρώτη φορά, όταν χόρευε στο μπαρ και από τότε ενδιαφέρονταν να τη γνωρίσει και να βγούνε έξω μαζί. Η Alex συνεχίζει να χορεύει στο μπαρ, χωρίς να έχει βρει ακόμα το θάρρος να πάει να κάνει αίτηση. Ο χορός της αποκτά περισσότερα θεατρικά στοιχεία, αποκτά νόημα και συμβολισμό και σταδιακά αποβάλει τελείως τα στοιχεία που τον χαρακτηρίζουν ως χορό του “καμπαρέ”.Ο Nick παρακολουθεί την θετική της εξέλιξη και το θάρρος που αποκτά και προσπαθεί να τη βοηθήσει: Έχει γνωριμίες με κάποιους από το θέατρο και τους τηλεφωνά για να την προωθήσουν σε ακρόαση χωρίς να λάβουν υπόψη το φτωχό βιογραφικό της. Τελικά η ακρόαση ορίζεται και η Alex είναι πολύ ευτυχισμένη. Όλοι οι δικοί της, ο Nick, η νονά της, χαίρονται για αυτή και αναμένουν την οντισιόν. Όλα βαδίζουν προς την σωστή κατεύθυνση για την ολοκλήρωση του ονείρου της Alex, ώσπου μαθαίνει την ανάμειξη του Nick στην οντισιόν, θυμώνει και θέλει να τα τινάξει όλα στον αέρα. Νομίζει ότι δε θα διαγωνιστεί με την αξία της, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Απομακρύνεται από όλους και μένει μόνη της να σκεφτεί, αγνοώντας για τι συμβαίνει γύρω της. Ο φίλος της στεναχωριέται, η φίλη της κινδυνεύει και η νονά της πεθαίνει αλλά αυτή είναι κλεισμένη στο σπίτι της. Τελικά επικοινωνεί με το αφεντικό της στο μπαρ για να δικαιολογηθεί για την απουσία της και μαθαίνει για τη Τζίνη και τις κακιές παρέες που έμπλεξε. Την τραβά με το ζόρι έξω από το μαγαζί που χορεύει γυμνή και της δείχνει να καταλάβει τον τρόπο με τον οποίο εξευτέλιζε τον εαυτό της. Τον Nick τον διώχνει ακόμα μία φορά, ενώ εκείνος προσπαθεί να της πει πόσο ανώριμα φέρεται και πως πετάει μια σημαντική ευκαιρία στα σκουπίδια με την επιπολαιότητα της.
Η Alex παραλογίζεται και την επόμενη μέρα επισκέπτεται τη νονά της όπου μαθαίνει ότι πέθανε την προηγούμενη μέρα. Πονάει αλλά θέλει να μαζέψει τα κομμάτια της και να κάνει μια καινούργια αρχή.
Είτε η σοφή συμβουλή που της δίνεται έμμεσα από μία συνάδελφο της στο μπαρ που δουλεύει, ότι δηλαδή αν κάποιος χάσει το όνειρο του καταστρέφεται ψυχικά και δεν τον γεμίζει τίποτα πια είτε η συνειδητοποίηση ότι δύσκολα θα έχει ξανά μια τέτοια ευκαιρία την κάνει να πάει στην οντισιόν. Μπαίνει σε μια αίθουσα με μεγάλα παράθυρα και πέντε κριτές που κάθονται ο καθένας στο δικό του τραπέζι, φοράνε όλοι κουστούμι και είναι σοβαροί.
Στην αρχή είναι σαν χαμένη, ακόμα και όταν έχει ξεκινήσει η μουσική εκείνη δεν είναι συγκεντρωμένη και κάνει λάθη, αλλά ξανασηκώνεται, ξαναβάζει να παίξει η μουσική από την αρχή χωρίς καμία παντελώς αντίδραση από τους εξεταστές οι οποίοι δεν βγάζουν μιλιά και κοιτούν το φτωχό βιογραφικό της απορημένοι. Ξεκινά ξανά να εκτελέσει το κομμάτι
Καλά, πασίγνωστη μουσική....και χαρακτηριστική της δεκαετίας του 80!!
Στην αρχή είναι σαν χαμένη, ακόμα και όταν έχει ξεκινήσει η μουσική εκείνη δεν είναι συγκεντρωμένη και κάνει λάθη, αλλά ξανασηκώνεται, ξαναβάζει να παίξει η μουσική από την αρχή χωρίς καμία παντελώς αντίδραση από τους εξεταστές οι οποίοι δεν βγάζουν μιλιά και κοιτούν το φτωχό βιογραφικό της απορημένοι. Ξεκινά ξανά να εκτελέσει το κομμάτι. Η μουσική που έχει επιλέξει είναι το «What a Feeling» και όσο σταδιακά ανεβαίνει η μουσική τόσο καλύτερα αισθάνεται και αυτό φαίνεται στο χορό της, που γίνεται πιο ζωηρός, αλλά και στο τρόπο με τον οποίο την παρακολουθούν οι κριτές. Βγαίνει πραγματικά ευτυχισμένη από την αίθουσα, όλα πήγαν καλά με το χορό και ο αγαπημένος της την περιμένει απέξω να τη συγχαρεί.
It’s more than a feeling, when I hear that old song they used to play (more than a feeling)
I begin dreaming (more than a feeling)
’till I see marianne walk away
I see my marianne walkin’ away
«Χωρίς όνειρα, πεθαίνουμε».
Αυτό είναι και το μήνυμα της ταινίας όπου η Alex μαθαίνει flash dancing τεχνικές από τους νεαρούς που χορεύουν freestyler στο δρόμο και από βιβλία και παραστάσεις που παρακολουθεί.
Πρόκειται για μια ταινία χορού αλλά με πολλά στοιχεία σεξισμού. Η ηρωίδα δουλεύει στο πιο ακατάλληλο μπαρ με την ονομασία Mawby's με πελατεία αγνώστου προελεύσεως, με σκηνή που τα φώτα του θυμίζουν Las Vegas και με ντίσκο – χορεύτριες που αλλάζουν τα ακριβά ρούχα τους κάθε βράδυ προσθέτοντας αλήτικα – ροκ αξεσουάρ ενώ ποτέ δε βγάζουν όλα τα ρούχα τους πάνω στη σκηνή και όλως περιέργως οι πελάτες δεν διαμαρτύρονται γι αυτό. Είναι ένα αξιαγάπητο κορίτσι με αθώο βλέμμα που έχει τον μέντορα της για προστασία και συναισθηματική ενίσχυση, ένα μεγάλο σκύλο, ένα ποδήλατο που με αυτό πάει σε όλο το Pittsburgh. Ο χορός της, είναι ένα μίγμα από θεατρικές κινήσεις και κινήσεις που σκοπό έχουν να προκαλέσουν τον ανδρικό πληθυσμό.
Σημαντικό είναι και ότι παρόλο η ηρωίδα ενδιαφέρεται για το μπαλέτο δεν υπάρχουν παρά ελάχιστες σκηνές που προβάλλεται αυτός ο χορός. Η μουσική είναι αντιπροσωπευτική της δεκαετίας του ’80 με έντονο ρυθμό και κίνηση. Άλλωστε αυτό φαίνεται σε όλες τις χορογραφίες της Alex και ιδιαίτερα σε αυτή που κάνει στην οντισιόν. Εκεί σε ένα δωμάτιο λιγάκι σκοτεινό με τους κριτές να μοιάζουν με δικαστές που περιμένουν αμίλητοι την απολογία του εξεταζόμενου, η Alex προσπαθεί να αντιστρέψει τις εντυπώσεις που έχει προκαλέσει το βιογραφικό της.
Δημοσίευση σχολίου